
عزيز من!
بيا كمي پياده راه برويم!
اين، براي جوانها كه خيلي چيزها را فراموش كرده اند و خيلي چيزها را در آستانه فراموشي قرار دادهاند، شايد عبرتي باشد...
شايد ذره يي از يك تجديد نظرِ جدي و وفادارانه باشد در متن پُر غُبار و تيره ي زندگي باطل شهري...
شايد تلنگري باشد به ظرفي كه سرشار است و محتاج سر ريز كردن...
شايد موجي باشد خاص، در حوضي مثل همه حوض هاي با آبِ راكدِ سبزِ ساكت، تا آن حوض را، دست كم به ياد دريا بيندازد، و يا حسرت چيزي را در دلش زنده كند كه نمي داند چيست – شايد ماهي، يا كه تصوير درختي در آن، يا قايقي كوچك...
شايد، جمله هاي اولِ قصه يي نو باشد...
عزيز من!
بيا كمي پياده راه برويم!
برچسب:
نویسنده: الینا شجاعی